هميشه غروب افتاب برام دلگير بوده اما امروز غروب يه جور ديگه اي بود  خونه ساكت و اروم هركي سرش تو لاك خودش بود صدايي به گوش نمي رسه جز صداي  افتخاري كه از ضبط پخش ميشه :

  كاروان رفت و تودر خوار و بيابان در بيش

 كي روي   ره زه كجا پرسي  جه كني چون باشي

در ره منزل ليلي كه خطرهاست در ان شرط اول قدم ان است كه مجنون باشي

شايد به خاطر نبودن مامان وباباست كه اين جوري شدم ديكه داشتم به هميشه بودنشون عادت مي كردم 4-5 ماهي بودش كه مامان و بابا با هم نرفته بودن مسافرت  هميشه از اينكه مامان همراه بابا بخواد بره ناراحت مي شدم

امروز كلي با خودم خلوت كردم امروز تو خلوتم واسه خودم تصميماي زيادي ميگرفتم

از هر دري براي خودم گفتم   اين دفعه ديکه عزمم رو جزم ميكنم  براي موفقيت براي  دفاع از عقيده ام براي دنبال كردن ارمانم براي اينكه بتونم جبران همه شكست هايي رو كه تا حالا داشتم بكنم من مي خوام حقم رو از زندكي بگيرم من ميخوام به هر جي كه ميخوام برسم  من ميتونم چون كه ميخوام

حرف شكاكاني كه مي گويند

تو نميتواني را باور مكن

وتوجه نكن به حرف بزدلاني كه مي گويند :

مردم چه خواهند فت؟

به احساساتت اعتماد كن

كه تورادرمسيرت هدايت مي كنند

به شهامتت اعتماد كن

تا به امكان خودت بودن برسي

زندگيت را به دست بگير

در دشواري هاي زندگي

از راه منحرف شدن ، تنها و سرگردان ، يكي قله

با پرتگاهي دهن گشاده ، پيش پا ، تجربه كردن مرز

گذشتن از مرز ! نقطه عطف حيات

سلام

اين اولين مطلب من توي اين وبلاگه درست نمي دونم كه از چي بايد بنويسم فقط اين رو خوب مي دونم  كه بايد بنويسم شايد به حكم رسالتي كه انسان به حكم انسانيت به دوش ميكشد

 بزاريد اول از خودم بگم :

دختركي 19 ساله دانشجوي مديريت  صنعتي که حالا تصميم گرفته برخلاف جبر روزگار زند گي شو ثبت كنه تا شايد ....