برای پدر بزرگم که پر کشید:

پدربزرگم مرد بزرگي بود         

                          توي چشمانش                

                                       برق شادي و حيات

                                           برق احساس درخشاني بود         

   پدربزرگم                                                  

              زير پل قوس و قزح          

              صبحها دانه ي زنبق مي كاشت 

 پدربزرگم مرد بزرگي بود

  پدر باران،دريا

              ابر بهاران هم بود

  توي دنيا تنها

              يك عبا داشت و يك انگشتر

              وقتي از خون و قناري مي گفت 

              روي يك صندلي زيبا كه هنوز    

سر جايش مانده

                 قصه مي گفت براي همه ي شاپركان

 پدربزرگم روح بزرگي  داشت 

                         توي دنياي بزرگ

    پدربزگ من كه زمين 

                               پيش چشمش كه قفس تنگي بود

                               چشم خود را كه به اندازه ي يك دنيا  بود 

                               بست و از دنيا رفت

پدربزرگم موقع رفتن می گفت :

به فردای تو ابر و نسیم

                 دارم اطمینان ، هان !

 پدربزرگم رفت

                 بعد از آن قلب من از رفتن پدربزرگ  پژمرد 

چه كسي زير پل قوس و قزح

                  چند دل غمگين اند؟