سر يكي از هزار هزاران دو راهي زندگي ، يه راه اشتباه رو انتخاب مي كني

پيش مي روي ؛ به پيش مي راني افسار زندگيت را ، آنچنان با سرعت ؛ كه حتي سخنان پيرامونت را نمي شنوي

تا آنجا كه بالاخره ؛ متوقف مي شي ، جلوي يه ايست بازرسي

تازه مي فهمي راهي رو اومدي كه به بن بست رسيده .

اين مسير با همه سختي هايش تو رو به كجا رساند ؟ ؟‌‌!

چطور مي شود به عقب بازگشت بي آنكه كمترين آسيبي ببيني ؟

هيچ روشي نيست ؛  تو را با آن آرامشي كه آمدي بازگردانند .

اما تو ، به هر طريق ممكن ، باز مي گردي .

ولي باز هم مي نگرند به تو ، به حكم  انسان خطاكار ؛ بي آنكه تسليم منطق تو شوند ، تو را گناهكاري دايمي ناميدند  و هزاران لعن ونفرين پشتوانه راهت مي كنند ...