از دست دادن گلی که می تواند تمام روز زینت بخش اتاقی باشد ، دشوار است .

پاره شدن تابلوئی از غروب پاییز که جلوه گاه دیرین خانه ای ست غم انگیز است .

شکستن صفحه ای با نوای حزن انگیز  که ساعتها ما را در اندیشه ورویا فرو می برد ناراحت کننده است .

اما تو نادیده گرفتی گلی را که صفا و پاکیش  قادر بود جلوه جاوید به اتاق زندگیت بخشد.

پاره کردی تابلوی غم انگیزی را که غم دیرینش الهام بخش تو در ساعات تنهایی بود .

وشکستی صفحه ای را که با نوای حزن انگیزش تار وپودت را به لرزه می آورد و به سوی حق وحقیقت رهنمون می ساخت همه این گسستن ها  هرگز نتوانست تورا ناشاد سازد به همان نسبت که آن همه پیوستگی، آن همه  صفا ، آن همه شور وغم نتوانست برایت شادی به ارمغان بیاورد، پس به چه دل بسته ای و به چه شادی ؟!!